Каб язык не заплятаўся, трошкі гімнастыкі для яго з раніцы не пашкодзіць))

толькі хуценька)...

Перапілі,
пераелі,
пералушчылі,
перапаролі,
перамалолі,
ператрушчылі.

Я нікому ніколі нічога ніякага,
а калі што якое,
дык што там такое?

Рапартаваў, рапартаваў,
ды не дарапартаваў,
стаў дарапартоўваць,
ды зарапартаваўся.

Што б я калі дзе што-небудзь якое,
а то я ніколі, нідзе, нічога, ніякага!

Калясо выкалесілася,
жалеза выжалезілася,
палукашак выпалукашыкаваўся,
агонь выагняваўся.

сябры з дзеткамі ці тыя, хто толькі збіраецца ці ўжо чакае))), вам сюды: http://kazki.by/

komu Pan Bóg dał urodę tego palcem dotknął w brodę))))

Жыццё зменлівае. І гэта цудоўна. Ёсць пэўныя перыяды, цыклы. Галоўнае іх прымаць і не ісці напоперак. Усё мяняецца – эмоцыі, абставіны, сітуацыі... але ёсць тое адзінае, што ніколі не зменіцца, тое, што ёсць у глыбіні кожнага з нас.. любоў. Нашае існаваннне і жыццё – гэта і ёсць любоў. Разумменне гэтага і ёсць жыццё. Ты жывы і заўсёды малады, калі разумееш гэта. Няхай яна квітнее, напаўняе паветра і надае моцы:)))

Якое надвор’е! туман і сонца

Гляджу ў вакно і падаецца, нібыта я ў самалёце, які ўзлятае і праходзіць скрозь неабсяжную аблачыну насустрач сонцу...і вельмі хутка ўжо ня бачна зямлі. толькі сіняе-сіняе неба. і тыя аблокі, што яшчэ хвіліну таму былі нечым шэрым і вільготным, становяцца падобнымі на пярыну

Февраль. Достать чернил и плакать!
Писать о феврале навзрыд,
Пока грохочущая слякоть
Весною черною горит.

Достать пролетку. За шесть гривен,
Чрез благовест, чрез клик колес,
Перенестись туда, где ливень
Еще шумней чернил и слез.

Где, как обугленные груши,
С деревьев тысячи грачей
Сорвутся в лужи и обрушат
Сухую грусть на дно очей.

Под ней проталины чернеют,
И ветер криками изрыт,
И чем случайней, тем вернее
Слагаются стихи навзрыд.

Борис Пастернак

маўчанне...
неверагодная колькасць думак узнікае ў галаве. я назіраю...
праз некаторы час розум заціхае, існаванне напаўняецца цішынёй і спакоем
толькі вецер, шапаценне высахлай і змёрзлай травы.
адчуваю, што іду наперад ціхімі і мернымі крокамі. але ўпарта, бо наперад
удзячнасць, святло і любоў запаўняюць мяне…